Literatura użytkowa

Literatura użytkowa, zwana inaczej stosowaną, to wszystkie teksty, które mają charakter praktyczny i użytkowy. Zaliczają się tutaj zarówno teksty pisane, jak i ustne. Termin ten po raz pierwszy wprowadziła do teorii literatury Stefania Skwarczyńska w roku 1932. Przeciwstawiona została tutaj literatura użytkowa literaturze, która ma służyć tylko tworzeniom ideałów piękna, czyli na przykład poezji. Jednymi z gatunków, które były zaliczone do kręgu literatury stosowanej, były wszelkiego rodzaju ewangelie biblijne, ale również dzienniki pamiętniki, kazania czy rozmowy, a potem też listy. Pojęcie zbliżone do tego zostało wystosowane przez Arystotelesa. Gatunki użytkowe spotykano również w historii literatury staropolskiej, w epokach takich jak średniowiecze czy barok. Użytkowość takiej literatury polega na niesieniu wzorców czy nauk moralnych, systemów wartości; polega również na pomocy w naukach historycznych, sztuce czy kulturze, poprzez opis bohaterów, miejsc, przedmiotów i sytuacji.